رها کردی غم بی رنگی ام را

دل ساحل نشين سنگی ام را

دوبيتی هم اگر باشی از امشب

نمی بخشم به تو دلتنگی ام را 

آسمان کوچک من همه شب بارانيست / همه شب در تب چشمان ترم مهمانيست

شکوه از فاصله ها نيست که از قلب من است / غم و اندوه دل عاشق من پنهانيست

ترسم که شبي از غم ناگه بميرم

در بستر، دلسوز با آه بميرم

آن لحظه آخر که اجل گفت بمير

اي کاش تو را بينم و آنگاه بميرم

در راه رسيدن به تو گيرم كه بميرم

اصلا به تو افتاده مسيرم كه بميرم

يا چشم بپوش از من و از خويش برانم

يا تنگ در آغوش بگيرم كه بميرم